Prof. dr. Paul Verhaeghe

'Gestoorde maatschappij, gestoorde jongeren'

Een populaire aanname  is dat stoornissen, ook en vooral bij kinderen en jongeren, neurobiologisch bepaald zijn,  met een vermoedelijk genetische basis. Mijn stelling gaat daar lijnrecht tegenin: het toegenomen aantal stoornissen bij kinderen en jongeren zijn grotendeels gevolgen van de manier waarop zij hun identiteit moeten ontwikkelen, op grond van beelden die hen al vroeg voorgehouden worden. Het zijn geen hersenstoornissen die optreden bij een individu met een verondersteld erfelijke belasting. Het zijn psychosociale problemen ten gevolge van een bepaald maatschappelijk model. Daarom moet elke behandeling die naam waardig ook uitdrukkelijk een maatschappelijke dimensie hebben, naast het bieden van hulp aan het kind en diens omgeving. 

Prof. dr. Paul Verhaeghe is klinisch psycholoog en psychoanalyticus. Hij is hoogleraar aan de Universiteit Gent. 

Na zijn studies was hij gedurende drie maanden werkzaam als klinisch psycholoog – psychotherapeut in een centrum Geestelijke GezondheidsZorg GGZ in Sint-Niklaas. Daarna gedurende een jaar als klinisch psycholoog – psychotherapeut in de Bijzondere Jeugdzorg in Eeklo. Eind 1981 startte hij zijn doctoraatsonderzoek aan de universiteit Gent, met als promotor bij prof. Julien Quackelbeen, met wie hij vele artikels samen schreef. In 1992 werd hij benoemd tot hoofddocent. In 1996 verwierf hij de rang van gewoon hoogleraar. Hij doceert Klinische Psychodiagnostiek, Psychoanalytische Therapie en Gender Studies en was tot voor kort hoofd van de vakgroep Psychoanalyse en raadplegingspsychologie.

Als vakgroepvoorzitter motiveerde hij een nieuwe generatie psychoanalytisch geschoolde psychologen om empirisch en klinisch onderzoek te doen. Het accent van de vakgroep ligt op onderzoek naar de werkzaamheid van psychotherapeutische processen, zoals begrepen vanuit een psychoanalytische invalshoek, en naar een klinisch meer bruikbare vorm van psychodiagnostiek.